Św. Rozalia, nazywana Rozalią z Palermo, lub Rozalią sycylijską.

Według legendy, święta urodziła się na zamku Olivella w pobliżu w pobliżu Bergamo około 1130 roku, jako córka księcia Sinibalda. Nie godząc się na zamążpójście zaplanowane przez jej rodziców uciekła z pałacu i rozpoczęła pełne pokuty i wyrzeczeń życie pustelniczki. Do takiej decyzji motywować miał ją napis, który własnoręcznie wyryła na ścianach zamieszkałej przez nią jaskini: „Ja Rozalia, córka Sinibalda, postanowiłam żyć w tej grocie dla miłości mego Pana, Jezusa Chrystusa”. Po jakimś czasie przeniosła się w okolice Monte Pellegrino w okolicy Palermo. Trudy ciężkiego, surowego, pustelniczego życia sprawiły, że zmarła młodo  około 1065-1070 roku.

Kult św. Rozalii zapoczątkowały wydarzenia z 1624 roku, podczas panującej w Palermo i okolicach zarazy. Wtedy to św. Rozalia miała ukazać się pewnej kobiecie i poinformować ją gdzie znajdują się jej doczesne szczątki. Poinstruowała ją aby relikwie zabrać do Palermo i urządzić z nimi uroczystą procesję po ulicach miasta. Po odnalezieniu kości w grocie i zadośćuczynieniu oczekiwaniom Świętej zaraza minęła, dając jednocześnie początek kultowi Rozalii jako patronki chroniącej przed zarazami.

W ikonografii przedstawiana jest wraz z postacią piszącą na ścianie jej imię. Jej atrybuty to: czaszka, grota i wieniec z róż.

Bardzo szybko, bo już w 1630, relikwie św. Rozalii sprowadzono do Polski. Początkowo znajdowały się w kościołach krakowskich (św. Barbary i św. Piotra i Pawła). Obecnie św. Rozalia jest patronką osiemnastu parafii, a z postacią Świętej łączy się około 290 przedmiotów kultu w tym relikwie, kapliczki, obrazy, płaskorzeźby, freski, feretrony itp. Część z nich znajduje się w kościołach i muzeach, inne to obiekty wolnostojące.